نفســـانـــــیــــــات

آلزایمر

nafsaniat — Thu, 01 Sep 2011 18:20:11 GMT

جناب آقای احمدرضا معتمدی

کارگردان محترم فیلم آلزایمر

سلام علیکم

فیلم آلزایمر را در همان روزهای اول اکران دیدم. از گفتگوی شما در برنامه نشانی شبکه چهار، دوشنبه مورخ 7/6/1390 نیز استفاده کردم. اما چند نکته:

با وجود این که با فضای مباحث ارائه شده در نقد دنیای جدید بیگانه نیستم اما هیچکدام از برداشتهائی که جنابعالی در ارائه مفاهیمی مانند تقابل شک و یقین و سیطره کمیت و... در فیلم مدنظرتان بود را نداشتم. (+) حتی صحنه ای هم که روحانی فیلم سعی دارد در یک گفتگوی آشکار ما را به این مفاهیم رهنمون کند برایم بسیار نچسب بود. اصولا هنر اگر هنر باشد نیاز به شعار و توضیحات و پاورقی های آشکار این گونه ندارد و خودش حرف خودش را خواهد زد.

البته وقتی به سینما می رفتم نگران بودم که مانند فیلم قاعده بازی هیچ چیز نفهمم ولی خدا را شکر حداقل یک داستان قابل فهم دیدم. این که در فیلم، شهرنشینی و آپارتمان و خیابان هم اصلا وجود نداشت یا کمتر وجود داشت حالت خاص دلپذیری به فیلم بخشیده بود.

به نظر من که اگر نوادر فلسفه اسلامی همچون فارابی و ابن سینا و ملاصدرا هم امروز سر از تیره تراب بردارند و کارگردان شوند مشکل بتوانند فیلمی بسازند که منتقل کننده مفاهیم مدنظر شما باشد.

سر و کار داشتن با اقوال بزرگان و تکرار عریان آنها یک چیز است و به جان آزمودن اقوال مذکور مسأله دیگری است. راه دوم البته دشوار است و ممکن است فقط به سکوت و حیرت در برابر حقیقت منجرشود.

امیدوارم که خداوند به شما زبان بیان بهتری عطاء کند که بتوانید حرفهایتان را در فیلمهایتان در یک لایه بیان کنید و ما مجبور نباشیم یک بار فیلم را ببینیم و یک بار با خواندن مصاحبه کارگردان بفهمیم چه فیلمی دیده ایم.

دینداری به سبک بی عقلی

nafsaniat — Sat, 27 Aug 2011 04:08:36 GMT

خوشبختانه برنامه امسال ماه عسل (برنامه شبکه سوم پیش از افطار) را کمتر دیده ام و خب کمتر حرص خورده ام اما بی مناسبت ندیدم که این پست را بنویسم.

مطلب اینست که انگار وقتی قرار است از مضامین دینی صحبت کنیم، هیچ پشتوانه عقلی و معرفتی برای آنها نداریم و باید به مدد برانگیختن احساس مخاطب و صدای گرفته و حس غریب خواننده تیتراژ حقانیت موضوع و جایگاه آن را در ذهن مخاطب جابیاندازیم.

فقط باید دلمان به حال فلان مادرشهید و فلان جانباز که پایش مصنوعی است بسوزد و بعد تصمیم بگیریم که آدم های خوب و دینداری باشیم. ولی شما بگی یک بحثی، استدلالی، پشتوانه عقلی ای چیزی؛انگار که اصلا چنین پشتوانه هائی در این مقولات وجود ندارد.

البته من همه تقصیر را هم متوجه سازندگان جوان اینگونه برنامه ها نمی دانم. شاید این نسل محصول واکنش به آموزش های خشک کتاب های دینی آموزش و پرورش و برهان نظم و برهان علیت و جهان بینی و ایدئولوژی و ... فضای بشدت کلامی آموزش های مذهبی ما باشد.

تا آخرین لحظه با آخرین مدیر

nafsaniat — Fri, 19 Aug 2011 04:32:58 GMT

راز پایداری در سیستم های اداری با توجه به نقل و انتقالات مستمر مدیران:

تا آخرین لحظه به آخرین مدیر وفادار بمانید.

تعلق

nafsaniat — Mon, 08 Aug 2011 05:13:00 GMT

من با همه کسانی که به انحاء مختلف به سنت های دینی حمله می کنند مخالفم. با آنهائی که دینداری عوام را نمی پسندند و دنبال دینداری روشنفکری هستند مشکل دارم. من با آنهائی که تشکیک در صحت انتساب امامزاده ها و سند احادیث مهمترین دغدغه زندگی شان است مشکل دارم. من دوست دارم یک عوام باشم. دوست دارم وقتی به زیارت می روم عتبه را ببوسم. دوست دارم سجده کنم. دوست دارم خودم را به ضریح بمالم. دوست دارم عوام باشم. من نمی خواهم بیرون از همه سنت ها و تعلقات بنشینم و همه چیز را تحلیل کنم. دوست دارم بنده باشم. دوست دارم به جائی ربط داشته باشم. من از انسان روشنفکری که تنهائی روی کره زمین ایستاده و با عقلش همه چیز را بالا و پائین می کند و بر همه چیز استیلای معرفتی می طلبد می ترسم. تنهائی و طلب استغنای این آدم من را به وحشت می اندازد.

من دوست دارم عین ربط باشم. بنده باشم. فقیر باشم. نیازمند باشم. هرکس هرچه می خواهد در صحت سند انتساب فلان امامزاده و حجیت فلان سنت دینی مقاله بنویسد و سخنرانی کند و کامنت بگذارد!

به نظر من ما در عصری که بشر کوس انالحق می زند اصلا به تعداد بیشتری امامزاده و سنت مذهبی نیازمندیم. چیزهائی که ما را به فقر و نیازمان متذکر می شوند. به نظر من دینداری یعنی همین تعلق؛

پی نوشت: فقرات فوق بی ربط با توفیق دیروز در زیارت حرم حضرت عبدالعظیم حسنی نیست. جای شما خالی؛

وبلاگنویسان در زمانه ی عسرت!

nafsaniat — Wed, 03 Aug 2011 00:33:00 GMT

چرا وبلاگم بروز نمی شود؟

در پاسخ به این سؤال می توانم به موارد زیر اشاره کنم:

1ـ چون مدت زیادی است که ازدواج کرده ام و بیشتر با خانمم صحبت می کنم!

2ـ چون هنوز جاسبی رئیس دانشگاه آزاد است و این یعنی شکست خیلی از فریادهائی که زدیم. چرا دیگر بیخود داد بزنیم؟

3ـ چون نمی خواهم پرونده ام در وزارتخانه زیاد سنگین شود. ( به نظرم دوستان وزارت اطلاعات اگر یک مقدار در فضای اینترنت فعال باشند پرونده همه در این فضای مجازی قابل پیگیری و تکمیل کردن است.)

4ـ چون سعی می کنم کارمند خوبی برای سازمانم باشم و وقتی روحم را به سازمان فروخته ام دیگه نباید توقع آنِ وبلاگی داشت.

5ـ چون اصولا فکر می کنم بعد از حوادث چندماه بعد از انتخابات 1388، اتفاق جدیدی در جهان هستی نمی افتد که ارزش بحث کردن داشته باشد.

6ـ بدلیل تکنولوژی های جدیدی همچون گوگل ریدر، گوگل پلاس و اینا که باعث میشه آدما حتی به وبلاگ همدیگر سر نزنند! (حتی احمد ذوعلم و حامد فتاحی هم از اینجور چیزها استفاده می کنند، عجب دوره زمانه ای شده.)

7ـ چون هنوز پایان نامه ام را دفاع نکرده ام.

پی نوشت 1: آنِ وبلاگی مانند آنِ شاعرانه است که در آن، پست های وبلاگی از ساحت نفسانیات به ساحت کی بورد نزول می کند.

پی نوشت 2:احتمالا نکته شماره 4 باعث کامنت مدیرکلمان خواهد شد که تواصی به کارمندی انقلابی خواهند داشت.

پی نوشت 3: اول که شروع کردم تصمیم داشتم راجع به هیجان موتورسواری در خیابان های تهران بنویسم که دیگه اینی شد که می بینید. خواستم بگم زنده ایم. شکر؛

واگن سوم در اول

nafsaniat — Tue, 04 Jan 2011 00:09:00 GMT

برای این که نفر اولی باشی که از چهار تا پله برقی متروی شهدا بالا میره باید تو ایستگاه چهارراه ولیعصر در اول واگن سوم را سوار بشی و تا آخر جلوی همون در بایستی.

آرمانگرائی از دست رفته!

nafsaniat — Sun, 21 Nov 2010 05:28:31 GMT

چند هفته پیش آرشیو مختصر برخی نشریات و مطالب مربوط به دوران دانشجوئی ام در IUT را مرور می کردم.

دیدن برخی نوشته ها و مطالب، خاطره انگیز همراه با حسرت بود.

خاطره انگیزی اش از آنجا بود که انگار آدم جنون کار بی حساب و کتاب و بی کله را فقط در دوران دانشجوئی تجربه می کند. دوست داشتم برگردم به دورانی که می خواستیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم،

جهان را تغییر دهیم،

احکام الهی را بر همه عالم حاکم کنیم...

حسرتش هم از آنجا بود که الآن در اداره به راحتی به ارباب رجوعم می گویم تا سال دیگر قادر به پاسخگوئی نیستیم و می دانم که یک سال دیگر هم هیچ اتفاقی نمی افتد.

از تأمل روی وضع اسفناک کارمندی که کمابیش بدان مبتلا شده ام قصد داشتم بروم و خودم را از برج میلاد پرت کنم پائین!

ولی خوب بعد منصرف شدم. الحمدلله حقوق و مزایا که هست، حق مدیریت هم خدا رو شکر مدتیه برقرار شده، تازه امروز هم در جشن تقدیر از کارکنان برگزیده یک سکه جایزه گرفتم!

(هرگونه بازتاب خبری این مطلب در سایت هائی مانند خبرآنلاین با تیتر یا مضمون "اعتراف یک حامی احمدی نژاد به شکست گفتمان آرمانگرایانه" پیشاپیش محکوم به شکست است!، این فقط یک تذکر و نقد درون احمدی نژادیانه! بود برای خودم و احیانا دوستان)

حسرت

nafsaniat — Fri, 05 Nov 2010 11:16:00 GMT

إنا لله و إنا إلیه راجعون؛

مادر بزرگ پدری ام در سن هفتاد و دو سالگی به رحمت خدا رفتند؛

فکر می کنم از بس نسبت به بچه ها و نوه ها و اطرافیان محبت داشتند قبل از جان دادن به عزرائیل، از خدا برای همه مان صبر به اندازه کافی خواستند و بعد رفتند. صبح همان روز دلگیر پائیزی خواب دیدم که خوب شده اند و در حال آرامش هستند, اگر این خواب را ندیده بودم شاید من هم نمی توانستم تحمل کنم.

وَ اللَّهُ يُنْزِلُ الْمَعُونَةَ عَلَى قَدْرِ الْمَئُونَةِ وَ يُنْزِلُ الصَّبْرَ عَلَى قَدْرِ الْمُصِيبَة

خداوند كمك را به اندازه خرج زندگى و شكيبايى را به قدر مصيبت فرو مى‏فرستد ‏؛(تحف العقول، امام کاظم علیه السلام)

مادربزرگم از همان مادربزرگ هائی بود که مصطفی مستور در "روی ماه خداوند را ببوس" از شدت ایمانشان نسبت به وجود ملائکه تعجب می کند.

وقتی تنهائی روضه و مشهد و کربلا و این طرف و آن طرف می رفتند و ازشان می پرسیدند چطوری تنهائی رفتید؟، جواب می دادند "با خدا رفتم"

و آن قدر با یقین و جدی می گفتند که اگر ذهنت روی مباحث عقلی و کلامی متمرکز بود واقعا به این فکر می کردی که آدم چگونه می تواند به وسیله ذات اقدس اله نقل و انتقال پیدا کند؟!

در خانه شان قرآن و مفاتیح و کتاب دعای سالم پیدا نمی شود. همه ورق ورق شده اند و نیاز به صحافی دارند از بس که انس داشتند با آن ها. همیشه حداقل تا نیم ساعت بعد از نماز مشغول تعقیبات بودند.

روزهای آخر ماه رمضان و عید فطر امسال باتفاق ایشان و خانواده پدری و اقوام همسرم مشهد بودیم. چه مزه ای داشت آخرین باری که باتفاق در مسجدگوهرشاد دم ایوان مقصوره روبروی گنبد نشستیم...

جمعه آخر قبل از فوتشان باتفاق همسرم ناهار منزلشان میهمان بودیم؛ چقدر پشیمان هستم که موقع خداحافظی دستشان را نبوسیدم؛

عملیات انتحاری

nafsaniat — Tue, 26 Oct 2010 01:50:00 GMT

- مرکز ارتباط با مشتریان بانک تجارت، بفرمائید.

- سلام. ببخشید در مورد بانکداری الکترونیکی سؤال داشتم....

(وقتی توضیح می دهم و تخصصی و ریز بودن مورد سؤالم را می فهمد بعد از پرسیدن نام و شماره تلفن و شماره حساب و.... وصل می کند به قسمت اینترنت بانک تا کارشناس مربوط جواب بدهد.)

- ببخشید آقا من چند تا عملیات انتقال وجه به حساب دیگران در یک روز انجام دادم که سیستم بعد از چند روز اون ها رو توی قسمت پرداخت های معوقه نشون می ده و ظاهرا پول به حساب مقصد واریز نشده.

- پولش هم از حسابتون کم شده؟

- بله.

جلوی گوشی تلفن را می گیرد که من نشنوم و به همکارش می گوید:

"مصدوم عملیات انتحاری انجام داده!"....

معلوم نیست هر روز چقدر مصدوم! داره سیستمشون که براش این ادبیات رو ساختند.

حیف پول این همه تیزرهای تبلیغات بانکداری الکترونیکی که به جیب صدا و سیما ریخته می شه، حیف...

کمک کنید

nafsaniat — Thu, 16 Sep 2010 17:24:00 GMT

مدتی است که چیزی که آدم را سر ذوق بیآورد نمی‌بینم که بنویسم شاید بدلیل زیادترشدن مسئولیت‌های کاری‌ام باشد شاید هم بدلیل گرفتاری‌های شروع زندگی.

به هرحال از همه مخاطبانی که سر می‌زنند و از طرق مختلف درخواست‌های خودشان با موضوع تقاضا برای آپ شدن اینجا را به بیت ما منتقل می‌کنند پوزش می‌طلبم.

اما دیدن این صفحه پرداخت اینترنتی صدقه و فطریه و کمک به مردم پاکستان و ... در سایت کمیته امداد امام خمینی(ره) از جمله چیزهایی بود که تا حدودی بنده را سر ذوق آورد. (حتما سر بزنید و به مردم پاکستان کمک کنید.)

اصولا در مملکت ما که اصل در این‌گونه نهادها و مؤسسات دولتی و شبه دولتی بر کار نکردن و تکرار روش های قدیمی و ناکارآمد است این که یک نفر بنشیند و برای پرداخت‌های مختلف اینترنتی در یک مؤسسه خیریه مانند کمیته امداد امام خمینی(ره) فکر کند و سایت بزند از عجایب روزگار است و اگر بیننده از دیدن این سایت از شدت تعجب قالب تهی کند بر او حرجی نیست...

(یک بار یک حاج‌آقائی می‌گفتند از روزی کار ما خراب شد که بجای این که صدقه را با دست خودمان به دست فقیر بدهیم صندوق‌های صدقه بوجود آمدند. نمی‌دانم ایشان اگر این صندوق‌های اینترنتی را ببینند چه خواهند گفت!)