اولين‌بار در سال‌هاي اول دوران دانشجويي مهدي نصيري را از طريق نوارهاي جلسات غرب‌شناسي‌اش شناختم. نوارهايي كه حاصل جلسات برگزار شده در يكي از فرهنگسراهاي تهران در دهه هفتاد بود و با حضور اساتيدي همچون حاج‌اقاي ميرباقري، شهريار زرشناس و بقيه منتقدان غرب برگزار مي‌شد و نصيري مجري جلسات بود.

البته در همان زمان نشريه صبح را هم منتشر مي‌كرد كه من نمي‌خوندم. چون هم به سنم زياد قد نمي‌داد. هم خيلي توي فضاي تهذيب نفس و اخلاص و....بودم!- خدا قبول كنه- كه فرصت پرداختن به اين مقولات را نداشتم.

فقط يادمه يه بار گير داده بود به غرضي وزير وقت مخابرات و توي چند شماره پرونده‌اي مربوط به تلفن همراه و ... را كار مي‌كرد يا گير مي‌داد به شهرداري تهران و ...

بعدها با خواندن كتاب اسلام و تجدد بيشتر با ايشون آشنا شديم.(اگه اصلا آشنايي نداريد مي تونيد اين مقاله را بخونيد.)

اخيرا كتابي چاپ كرده با عنوان فلسفه از منظر قرآن و عترت.

با همون روشي كه در اسلام و مدرنيته زير پل مدرنيته را زده، در اين كتاب زير پِل فلسفه را زده. مثل اين‌كه اثر بعدي‌اش هم قراره راجع به عرفان از منظر قرآن و عترت باشه و پنبه عرفان را هم بزنه.

كتابش را كه مي‌خونم حس يه كتاب جدي را ندارم. احساس مي‌كني داري يه سري مقالات ژورناليستي را مي‌خوني كه هرآن بايد منتظر يه افشاگري عليه فلاسفه باشي و هر لحظه بايد منتظر باشي تا يه پرونده عليه فلان فيلسوف را رو كنه.

يه بار حاج‌آقاي رهدار راجع به فرهنگستان مي‌گفتند فارغ از اين‌كه راجع به فرهنگستان علوم اسلامي قم چه نظري داشته باشيم، مباحث فرهنگستان سوالات خوبي براي ما ايجاد كرد.