هفته پیش با چند تا از بچه های قدیمی دانشگاه بودیم. دوستانی که الآن در رشته های علوم انسانی مشغول هستند.

یکی از دوستان می گفت(در واقع خودم گفتم!) من هنوز هم بدترین خواب هایم، کابوس اعلام نمرات فلان درس(بعضی دوستان می دونند کدوم درس!) است.

یکی دیگر از بچه ها هم می گفت هر وقت به مشکلی در زندگی بر می خورم و به این فکر می کنم که من مشکلی با نام تحصیل در دانشگاه صنعتی و پاس کردن درس های آن را پشت سر گذاشته ام، آن مشکل هم برایم آسان می شود....

ایده های حاکم بر جو علمی دانشگاه صنعتی اصفهان را می توان با ایده های چماقی رضاخانی در مدرنیزاسیون ایران مقایسه کرد.

هر چه میانگین نمرات یک درس پایینتر باشد، استاد ارائه دهنده باسوادتر است و هرچه رنج نمرات بالا برود نشانه ای از گلابی بودن استاد و بی سواد بودن اوست و نشانه این که اتوریته علمی دانشگاه خدشه دار شده است.

دانشجو باید تا جایی که ممکن است زیر منگنه فشار درسی باشد و فرصت پرداختن به کار دیگری نداشته باشد.

قوانین تا جای ممکن باید با سختگیری و قاطعیت اجرا شود و ارفاقی در میان نباشد....

این که هر نظامی قانونمند باشد و قانون هم درست اجرا شود معقول است، اما مشکل از جایی است که فکر کنیم بهترین راه برای تولید علم اعمال زور از طریق نظام آموزشی است.

رشد علم در هر تمدنی بیش از آن که با اعمال زور ربط داشته باشد با مهیا شدن پیش زمینه های فکری فلسفی و آماده شدن روح جامعه برای پذیرش آن نوع فکر ارتباط دارد.

اگر در دنیای جدید تکنیک رشد می کند باید ریشه های آن را در فلسفه جدید و تفکر دکارتی جستجو کرد و اگر در تمدن اسلامی در دوران گذشته نقاط اوجی در معماری و هنر می بینیم در فلسفه آن دوران و در نگاه مردم به هستی در آن دوران ریشه های آن آثار را پیدا می کنیم.

روح تکنیک و علوم جدید را به زور نمره و مشروطی و یک نظام آموزشی شبه دیکتاتوری نمی توان به خورد جامعه داد و اصلا جامعه ما هم زمینه های پذیرفتن این روح (روح تکنیک) را ندارد.

پیرمردهای قبل از انقلاب هنوز هم فکر می کنند که ایرانی ها آفتابه هم نمی توانند بسازد.

اگر در سال های بعد از انقلاب در بعضی زمینه های علمی رشد داشته ایم باید ریشه های آن را در فکر اسلام تمدن ساز امام(ره) که با هویت ایرانی اسلامی ما سنخیت داشته و رگه هایی از آن که در نسل دانشگاهی ما جاری شده جستجو کرد نه در اعمال روش های سختگیرانه ای که می خواهند نُرم هایی را که در صحت و  مطابقت آنها با شرایط جامعه ما تردید جدی وجود دارد به کشور تحمیل کنند.

بیشتر از آنکه بخواهیم به صورت فیزیکی و با چماق نمره و مشروطی اتوریته علمی ایجاد کنیم باید روی هویت و فکر و فرهنگی کار کنیم که اگر درست شود علم مورد نیاز خود را هم تولید خواهد کرد.