جناب آقای احمدرضا معتمدی

کارگردان محترم فیلم آلزایمر

سلام علیکم

فیلم آلزایمر را در همان روزهای اول اکران دیدم. از گفتگوی شما در برنامه نشانی شبکه چهار، دوشنبه مورخ 7/6/1390 نیز استفاده کردم. اما چند نکته:

با وجود این که با فضای مباحث ارائه شده در نقد دنیای جدید بیگانه نیستم اما هیچکدام از برداشتهائی که جنابعالی در ارائه مفاهیمی مانند تقابل شک و یقین و سیطره کمیت و... در فیلم مدنظرتان بود را نداشتم. (+) حتی صحنه ای هم که روحانی فیلم سعی دارد در یک گفتگوی آشکار ما را به این مفاهیم رهنمون کند برایم بسیار نچسب بود. اصولا هنر اگر هنر باشد نیاز به شعار و توضیحات و پاورقی های آشکار این گونه ندارد و خودش حرف خودش را خواهد زد.

البته وقتی به سینما می رفتم نگران بودم که مانند فیلم قاعده بازی هیچ چیز نفهمم ولی خدا را شکر حداقل یک داستان  قابل فهم دیدم. این که در فیلم، شهرنشینی و آپارتمان و خیابان هم اصلا وجود نداشت یا کمتر وجود داشت حالت خاص دلپذیری به فیلم بخشیده بود.

به نظر من که اگر نوادر فلسفه اسلامی همچون فارابی و ابن سینا و ملاصدرا هم امروز سر از تیره تراب بردارند و کارگردان شوند مشکل بتوانند فیلمی  بسازند که منتقل کننده مفاهیم مدنظر شما باشد.

سر و کار داشتن با اقوال بزرگان و تکرار عریان آنها یک چیز است و به جان آزمودن اقوال مذکور مسأله دیگری است. راه دوم البته دشوار است و ممکن است فقط به سکوت و حیرت در برابر حقیقت منجرشود.

امیدوارم که خداوند به شما زبان بیان بهتری عطاء کند که بتوانید حرفهایتان را در فیلمهایتان در یک لایه بیان کنید و ما مجبور نباشیم یک بار فیلم را ببینیم و یک بار با خواندن مصاحبه کارگردان بفهمیم چه فیلمی دیده ایم.