جناب آقای احمدرضا معتمدی

کارگردان محترم فیلم آلزایمر

سلام علیکم

فیلم آلزایمر را در همان روزهای اول اکران دیدم. از گفتگوی شما در برنامه نشانی شبکه چهار، دوشنبه مورخ 7/6/1390 نیز استفاده کردم. اما چند نکته:

با وجود این که با فضای مباحث ارائه شده در نقد دنیای جدید بیگانه نیستم اما هیچکدام از برداشتهائی که جنابعالی در ارائه مفاهیمی مانند تقابل شک و یقین و سیطره کمیت و... در فیلم مدنظرتان بود را نداشتم. (+) حتی صحنه ای هم که روحانی فیلم سعی دارد در یک گفتگوی آشکار ما را به این مفاهیم رهنمون کند برایم بسیار نچسب بود. اصولا هنر اگر هنر باشد نیاز به شعار و توضیحات و پاورقی های آشکار این گونه ندارد و خودش حرف خودش را خواهد زد.

البته وقتی به سینما می رفتم نگران بودم که مانند فیلم قاعده بازی هیچ چیز نفهمم ولی خدا را شکر حداقل یک داستان  قابل فهم دیدم. این که در فیلم، شهرنشینی و آپارتمان و خیابان هم اصلا وجود نداشت یا کمتر وجود داشت حالت خاص دلپذیری به فیلم بخشیده بود.

به نظر من که اگر نوادر فلسفه اسلامی همچون فارابی و ابن سینا و ملاصدرا هم امروز سر از تیره تراب بردارند و کارگردان شوند مشکل بتوانند فیلمی  بسازند که منتقل کننده مفاهیم مدنظر شما باشد.

سر و کار داشتن با اقوال بزرگان و تکرار عریان آنها یک چیز است و به جان آزمودن اقوال مذکور مسأله دیگری است. راه دوم البته دشوار است و ممکن است فقط به سکوت و حیرت در برابر حقیقت منجرشود.

امیدوارم که خداوند به شما زبان بیان بهتری عطاء کند که بتوانید حرفهایتان را در فیلمهایتان در یک لایه بیان کنید و ما مجبور نباشیم یک بار فیلم را ببینیم و یک بار با خواندن مصاحبه کارگردان بفهمیم چه فیلمی دیده ایم.

خوشبختانه برنامه امسال ماه عسل (برنامه شبکه سوم پیش از افطار) را کمتر دیده ام و خب کمتر حرص خورده ام اما بی مناسبت ندیدم که این پست را بنویسم.

مطلب اینست که انگار وقتی قرار است از مضامین دینی صحبت کنیم، هیچ پشتوانه عقلی و معرفتی برای آنها نداریم و باید به مدد برانگیختن احساس مخاطب و صدای گرفته و حس غریب خواننده تیتراژ حقانیت موضوع و جایگاه آن را در ذهن مخاطب جابیاندازیم.

فقط باید دلمان به حال فلان مادرشهید و فلان جانباز که پایش مصنوعی است بسوزد و بعد تصمیم بگیریم که آدم های خوب و دینداری باشیم. ولی شما بگی یک بحثی، استدلالی، پشتوانه عقلی ای چیزی؛انگار که اصلا چنین پشتوانه هائی در این مقولات وجود ندارد.

البته من همه تقصیر را هم متوجه سازندگان جوان اینگونه برنامه ها نمی دانم. شاید این نسل محصول واکنش به آموزش های خشک کتاب های دینی آموزش و پرورش و برهان نظم و برهان علیت و جهان بینی و ایدئولوژی و ... فضای بشدت کلامی آموزش های مذهبی ما باشد.